. . .

تنهایی ام شبیه ِ خیابانِ غربت استبا این که گاه گاه، ترافیک می شودتا از عبور رهگذران ساعتی گذشت،مانند قبل، ساکت و تاریک می شوداز زندگی چگونه بگویم برای تو؟وقتی تمامِ دغدغه ام مرگ بوده استاز فصل عاشقانه ی پاییز، سال هاستتنها سقوط، عاقبتِ برگ بوده استدرد است درد! این که نفس می کشم هنوزاین زندگی بدونِ تو جز مرگ هم که نیستهر شب که لرز می کنم، از اوجِ بی کسیدنبالِ دست های کسی می روم که نیستیک عمر در نگاهِ تو معنا شدم ولیمی خواهم از تمامِ خودم بی تو رد شومبا من تو خوب بودی و من با تو خوب تر،حق می دهی که بعدِ تو با عشق، بد شوم؟سرما چه بی ملاحظه آمد به جایِ تودارم به بختِ سردِ خودم فکر می کنمچیزی به غیرِ آدم برفی ندیده اموقتی به آنچه بی تو شدم، فکر می کنم#علی_عابدی...

ادامه مطلب