. . .

رفته رفته اونقدر کم رنگ میشی که دیگه خودت هم خودت رو گم میکنی! اینجاست که میگه: پیدایم کن، شیدایم کن، آزادم کن از این سکوت بی پروا … ...

بعضی وقتا سکوت میکنی چون اینقدر رنجیدی که نمیخوای حرفی بزنی… بعضی وقتا سکوت میکنی چون واقعا” حرفی واسه گفتن نداری… گاه سکوت یه اعتراض … گاهی هم انتظار… اما بیشتر وقتا سکوت واسه اینه که هیچ کلمه ای نمیتونه غمی که تو وجودت داری توصیف کنه!...